टॉमी फ्रीमन वेगाने जागतिक दर्जा गाठत आहे.
त्याने टेस्ट रग्बीसाठी आणलेले पॅकेज – वेग, आकार, हवाई क्षमता आणि चेंडूची भूक – हे खूपच खास आहे.
उन्हाळ्यात ऑस्ट्रेलियाविरुद्धच्या तीनही कसोटी सामन्यांमध्ये तो ब्रिटीश आणि आयरिश लायन्ससाठी स्टार्टर होता आणि त्याला या इंग्लंड संघात तंदुरुस्त असताना नेहमीच स्थान मिळेल.
तथापि, फ्रीमनच्या नावापुढे बोर्थविक कोणता क्रमांक लिहील असा प्रश्न आहे.
फ्रीमनचा हा 23वा इंग्लंडमधील सहभाग होता, परंतु केंद्र म्हणून त्याचा तिसरा सामना होता.
त्या तुलनेने तुलनेने क्षुल्लक मिडफिल्ड अनुभव लक्षात घेता, तो वेल्सविरुद्ध खूपच चांगला होता.
त्याने उत्कृष्ट रेषा मारल्या, एकतर वेल्सच्या बचावाच्या मध्यभागी बॉल धाडसाने मारला किंवा डिकॉय म्हणून काम केले आणि 12 व्या वर्षी नॉर्थहॅम्प्टन संघ-सहकारी फ्रेझर डिंगवॉलसह सहजतेने काम केले.
ते एक धोकादायक आणि एकसंध जोडी बनत आहेत – आणि इंग्लंड अनेक वर्षांपासून त्या गुणांसह मिडफिल्ड संयोजनासाठी ओरडत आहे.
जिथे एकेकाळी केंद्रांचा पुरवठा खूपच कमी होता, तिथे आता अनेक पर्याय उपलब्ध आहेत.
गुडघ्याच्या किरकोळ दुखापतीतून पुनरागमन करत असलेला ऑली लॉरेन्स स्कॉटलंडसाठी उपलब्ध होऊ शकतो. शरद ऋतूतील अर्जेंटिनाविरुद्ध मॅक्स ओजोमोह खूप प्रभावी ठरला. अर्जेंटिनाच्या उन्हाळी दौऱ्यावर केलेल्या कामगिरीमुळे सेब ऍटकिन्सन यांना बँकेत क्रेडिट आहे.
याचा अर्थ इंग्लंड विरोधी पक्षानुसार मिक्स आणि मॅच करू शकतो.
त्यांना मिडफिल्डमध्ये पंच हवा आहे की विस्तृत चॅनेलमध्ये द्रुतपणे वितरित करण्याची क्षमता? बाहेरून वायू किंवा किक मारून मागे तपासण्याची क्षमता?
वेगवेगळ्या मिडफिल्ड निवडीसह डावपेच बदलण्याची क्षमता खूप, अतिशय रोमांचक आहे.
दक्षिण आफ्रिका – या क्षणी जागतिक रग्बीमधील प्रत्येकासाठी सुवर्ण मानक – समान आहे.
डॅमियन डी ॲलेंडे, जेसी क्रिएल, कॅनन मूडी, डॅमियन विलेम्से आणि अगदी आंद्रे एस्टरह्युझेन यांचे मिश्रण त्यांना खेळण्याचे वेगवेगळे मार्ग देते.
ती अनुकूलता ही कोणत्याही संघासाठी एक विलक्षण गुणधर्म आहे.
